De stadssleutels van Napoleon

De invloed van Frankrijk werd daardoor steeds zichtbaarder in het dagelijks leven van de stad.

In oktober 1811 reisde Napoleon door de Lage Landen. Tijdens die reis bezocht hij ook Amersfoort. De stad wilde de keizer enthousiast ontvangen en pakte groots uit. Straten en huizen werden versierd, langs de route plantte men nieuwe bomen en overal maakten bewoners zich klaar voor de komst van de Franse heerser.

Het belangrijkste onderdeel van het bezoek waren twee symbolische stadssleutels. Die lagen klaar op een speciaal gemaakt groen fluwelen kussen. De sleutels stonden symbool voor respect en gastvrijheid. Voor het stadsbestuur was het een belangrijk moment.

Een bezoek dat anders verliep

Toch liep het bezoek anders dan gehoopt. Napoleon had haast. Buiten de stadsmuren wachtte een ontvangstcomité hem op, maar daarna reed hij snel verder door de stad. Zijn route liep via de Utrechtsestraat, de Varkensmarkt en de Langestraat. Vervolgens verliet hij Amersfoort direct weer via de Kamperbuitenpoort.

Voor een officiële ceremonie was geen tijd. De stadssleutels werden nooit overhandigd. Napoleon nam ze niet aan en stopte nergens onderweg. Juist die sleutels waren het middelpunt van alle voorbereidingen geweest. Uiteindelijk bleef Amersfoort achter met de sleutels én met een rekening van 1300 gulden voor alle festiviteiten.

Nieuws vóór de werkelijkheid

Het bezoek van Napoleon haalde ook de krant. Alleen verscheen het nieuws al vóór zijn aankomst. Kranten werden in die tijd niet dagelijks gedrukt. Daarom schreef men het verslag vooraf, zodat het direct kon verschijnen tijdens het bezoek.

Daardoor stonden er fouten in de krant. Zo klopte de datum niet en stond er dat keizerin Marie Louise ook in Amersfoort aanwezig was. In werkelijkheid reisde zij direct door naar Paleis Het Loo in Apeldoorn.

Veel inwoners namen het bericht zonder twijfel aan. Onafhankelijke journalistiek bestond nog nauwelijks. Voor de bestuurders van Amersfoort was het bezoek vooral een kans om propaganda te maken en trouw te tonen aan de Franse machthebbers.